Gisteren hebben we een oproep geplaatst naar mensen die columns en nog meer dingen willen doen voor onze site. Hierbij zijn er flink wat aanmeldingen verstuurd en hierbij zat zelfs gelijk een column van Hans Meesters. Voor de overige mensen die zich hebben aangemeld: we gaan het bekijken en tussen nu en volgende week zul je wel wat te horen krijgen.
continue reading "Column: Het voetbal in het algemeen"

AD-columnist Sjoerd Mossou heeft ook vandaag weer een interessante column in het AD geplaatst. En deze keer gaat het maar weer eens over NAC. Zeker dus de moeite waard om dit leuke stuk even door te lezen.

Voor de column klik je hier.

Bron: B-Side Rats, AD

… zei ooit een oude wijsgeer die met name aanbeden wordt in Amsterdam, maar ook wel daarbuiten. Kan ook andersom geweest zijn, die uitspraak. Vandaag blijkt dat in ieder geval ook zo te zijn. De crisis bij NAC, de wanprestatie van het bestuur en de vorige directeur, het was allemaal kut. En dan niet eens met een rietje, want dat is extra en dus  te duur…
continue reading "Persoonlijk woord: elk nadeel heb een voordeel…"

Het seizoen van NAC is vooralsnog ronduit grillig te noemen. Niet alleen op het veld, maar zeker ook daarbuiten, ging er een hele hoop mis. EDM vatte een en ander kort samen in een column, die je hieronder kunt lezen. Het stuk werd overigens ruim voor de wedstrijd tegen ADO geschreven.

_____________________________________________________

Het zijn roerige tijden in Breda, rondom NAC, iedere voetbalminnende Bredanaar heeft zijn woordje er wel over klaar.

Er is te weinig geld, er staan te dure spelers op het veld, er krijgen mensen geld omdat ze vertrekken of ziek thuis zitten. NAC Breda heeft geld nodig! Is dat niet al jaren zo?

We hebben ingecalculeerd dat we de play-offs zouden halen en we hebben de tv gelden zo rooskleurig in de boeken gezet dat het met deze schaduwboekhouding goed mogelijk was om bijvoorbeeld een Leonardo te halen. Weet je wat, met Leo erbij spelen we op zeker komend jaar weer Europees, die vervelende Braziliaan legt een paar hele mooie ballen in het net en we verkopen hem met dikke winst weer verder. Wie moeten we bellen? Rob Jansen! Helaas voor NAC gaat er iets mis, het sprookje had al afgelopen moeten zijn, maar duurt nog steeds voort. 5 ton op papier, per seizoen. Plus de extra zakcentjes die ome Theo zo nu en dan zijn kant op sjoemelt.

Om nog een puntje van kritiek te uiten; de verbouwing. Heel die extra ring en dat verbouwen, levert dat wat op? Het enige voordeel in mijn bescheiden ogen is, dat er nu mensen een los ticket kunnen kopen. Er gaat een knaak van je kaartje af, we hebben geld nodig en de resultaten zijn nou ook niet om over naar huis te schrijven. Wat ziet men, de extra plaatsen die er tot nu toe zijn bij gekomen, blijven voor een groot deel leeg.

Komende week ADO uit 0 punten daarna PSV thuis 0 punten, Excelsior uit bij de gratie gods 1 puntje. Na deze 3 wedstrijden volgen er twee thuiswedstrijden; Utrecht en Vitesse, een raspessimist bedeeld de trots van onze stad hier met maar liefst 0 punten. Dan zijn we 5 wedstrijden verder en kunnen clubs die nu nog onderaan staan op de ranglijst NAC voor de winterstop nog even zien zakken tot één plaats boven Willem 2. Een degradatieplaats, nog net voor de kerst kan NAC dat regelen.

Dat zou wel goed zijn, want dan lopen er niet alleen supporters weg, ook monsieur Hoppen gaat dan nog een nachtje slapen over wat hij met zijn centjes zal gaan doen. De nieuwe extra ring staat leeg, Leonardo voetbalt richting Jupiler League en de stroom met uitgaande betalingen zal in de verste verte niet in evenwicht zijn met het geld wat binnenkomt.

Ik weet het nog heel goed, een hoge steiger op de grote markt, heel Breda was uitgelopen, het bier was op en er stond geen nootje meer op welke bar dan ook. Één groot volksfeest! 1992/1993 als ik me niet vergis, promoveert NAC naar de Eredivisie.

Wat verlangen we toch allemaal weer naar zo een feestje…

Bron: B-Side Rats, EDM

Op de website www.voetblah.nl staat een column over Rob Penders. In het kader van Penders-mania nemen wij die graag over. Beoordeel zelf maar wat je er van vindt:

Rob Penders hangt zijn voetbalschoenen aan de wilgen. Op zich niets opzienbarends, ware het niet dat dit toch een merkwaardig manco markeert in de voetballerij. Het manco van de gemankeerde voetballer die het desondanks bestaat om een lang betaald voetballeven beschoren te zijn. Nochtans is mijn gevoelen over het type Penders een mixture van mankement, verwondering en appreciatie. Mankement omdat er met het type Penders iets fundamenteels mis lijkt te zijn met de kwaliteitseis en het niveau van het voetbal in het algemeen en die van een verdediger in het bijzonder. Verwondering vanwege de schijnbare moeiteloosheid waarmee dit type toch, met een allesbehalve karikaturale carrière, op de been is gebleven. Appreciatie voor de ongetwijfeld, in dubbel opzicht kopsterke en karaktervolle wijze waarop onze Rob zich handhaafde onder de, maar wel op zijn eigen, top. En nooit geschaafd, want te beschaafd.

Kennelijk kunnen de Penders, de Brandts(!), de Wisgerhofs, maar ook de Van Buytens, de Carraghers, de Puyols, ja zelfs de Materazzi’s op een of andere wijze hun gebrekkige techniek en motoriek compenseren. De een met inzicht, de ander met duelkracht en een enkeling met brute – veel te lankmoedig beoordeelde – aanslagen. Misschien zijn ze wel beter dan ze ogen en dan wij denken dat ze vermogen. En ze hebben de niet te onderschatten functie van pispaal die de ander doet geloven dat hij ook minimaal zo’n voetbalcarrière had kunnen hebben. Evenwel bedankt, Rob. Het is ‘mooi’ geweest. Het zag er niet uit, maar je was een heer in het voetbalverkeer. En als je verstandig bent, zien we je hier nooit meer.

Bron: B-side Rats, Voetblah.nl, KB

Helsie zond ons de eerste column van het nieuwe seizoen. Nu de zomerstop er bijna op zit, begint het bij hem weer te kriebelen:

__________________________________________________________

Het is een jaarlijks ritueel, de zomerstop: afkicken van NAC, dan een tijdje zonder NAC en weer opnieuw in het NAC-ritme komen.

Na een seizoen van NAC val je in de zomerstop in een gat. Komt het door de drank of is het wat anders? Tijdens het seizoen kom je door het bezoeken van de competitiewedstrijden in een heerlijk ritme en kun je steeds van wedstrijd naar wedstrijd leven. Dit stopt aan het eind van de competitie, al dan niet gerekt door wat extra (troost)wedstrijden. De stop komt er onvermijdelijk aan. Uit zelfbescherming sla ik de ‘afbouw wedstrijden’ altijd over. Cold turkey, de beste manier om het afkicken snel te doorstaan.

Vervolgens zit ik in de zomer op een gegeven moment wel weer vrij aardig in het NAC-loos ritme. Natuurlijk blijf ik al het NAC-nieuws volgen, al is er in de zomer vaak wat minder te melden. De wedstrijden lijken in de zomer heel erg ver weg, zowel qua afstand als qua tijd. Het zakt daardoor wat naar de achtergrond. Deze zomer was het WK natuurlijk een aardig tijdverdrijf, maar dat is ook niet elk jaar het geval.

De oefenwedstrijden zijn inmiddels weer in volle gang. Ik sla ze vaak over, want dan zit ik “er nog niet in”. Maar nu ineens.. bijna alweer de eerste wedstrijd van het seizoen. De kriebels beginnen weer, de wedstrijden worden in de agenda gezet en… het naar de wedstrijden toeleven is zo eigenlijk stiekem alweer begonnen. Eigenlijk is het wel mooi: je raakt op deze manier elke keer weer ‘opnieuw verslaafd aan NAC’. En dat bevalt me erg goed! :-)

Hoe overleven jullie de zomerstop?

Bron: B-Side Rats, Helsie

De financiële problemen, de voorstellen voor een jeugdopleiding met Willem II en de verbouwing van het stadion, niet alles loopt momenteel op rolletjes bij de Parel van het Zuiden. Eggy schreef een column/plan van aanpak.

______________________________________________________

Genoeg is genoeg, NU IS DE TIJD DAT WIJ OPSTAAN!

Wij supporters van NAC de kracht en het hart van de club. REVOLUTIE ! Op de barricade niet alleen op internet maar 24/7 zoals we het beleven in de echte wereld. Weg met dit bestuur en met de oneindige overcapaciteit in de burelen van het NAC stadion.

Wel een verbouwing maar niet in het stadion. Er buiten! Een brug over het spoor naar TVC. TVC fuseren met al zijn leden van groot naar klein met NAC. Dit op semi-amateur basis tot aan het belofte elftal van NAC. Op het terrein van TVC en de grasvelden voor Markenhage capaciteit uitbreiden. De Jeugd die er voetbalt, kan dan gelijk van uit school Markenhage/De Rooie panne/tuinbouwschool trainen en terug. Geen extra kosten voor vervoer. Voor zowel de jeugd als het eerste elftal.

Eigen opleiding mogelijk verder uitbreiden met Baronie of Boeimeer waar ook drie verschillende scholen binnen loop/fiets afstand liggen. Dan wel ook met hun fuseren. Spelers kunnen naast het voetbal alles leren wat ze willen. Hebben dus een fantastisch toekomst perspectief. De capaciteit aan vrijwilligers beoordelen en vragen hoe we dit voor Breda nog beter kunnen stroomlijnen/ benutten in het belang van onze gemeenschap. Waar ze hun tomeloze energie lekker in kwijt kunnen.

In het nieuwe bestuur met verantwoordelijk heden op gedeeld als volgt: Twee mensen van de gemeente (sport /financiën), twee mensen uit het bedrijfsleven (marketing/catering met daar in het beheer van alle faciliteiten stadion) en drie mensen vanuit de supporters (clubcultuur/begeleidingsupporters/handhaving orde). Deze laatste groep worden gekozen kandidaten. Binnen het bestuur rouleert de hamer om vergaderingen voor te zitten. Deze groep stelt één directeur die de dagelijkse leiding heeft.

Het bestuur wordt elke vier jaar op nieuw samengesteld precies een maand na de gemeenteraad verkiezingen. Van het bestuur word mi8nmaal 8 uur inzet verwacht elke week. De directeur krijgt een prestatie contract wat na de eerste twee jaar leidt tot een vast contract. Opzegbaar in evenveel maanden als jaren in dienst. Verdient nooit meer dan de Bakenende norm. Het salaris van spelers van NAC mits 5 jaar prof. Ervaring mag niet hoger zijn dan deze norm. Na vijf jaar tot tien jaar max. twee keer deze norm. Na tien jaar of meer max. drie keer deze norm.  Verder deze professionele teams aanvullen en saneren. Binnen 4 jaar komt minimaal de helft van deze teams uit de jeugd. Eerste selectie van jeugdspelers vanuit alle amateurclubs van Breda en omstreken.

Advendo
Bredase Sportvereniging Boeimeer
R.K.V.V. Jeugdig Enthousiasme Kan Alles
Rooms Katholieke Sport Vereniging Groen-Wit
Sportver. Vestingboys Heuvelkwartier Comb.
Sportvereniging Heidehoeve
Sportvereniging Sint Anna Boys
Tarcicius Voetbal Club’39
The Gunners
TVC/Breda
V.V. Baronie
Vereniging Mouloudia Breda
Voetbalvereniging Barca
Voetbalvereniging FC de Geeren
Voetbalvereniging Poscunt Concordiam Pulchra
Willebrordus Demos Sportvereniging

Plaatsen in de buurt van Breda eerst: Teteringen, Prinsenbeek, Ulvenhout, Bavel, Galder, Wagenberg, Den Hout, Made, Oosterhout, Dorst, Hoge zwaluwe, Rijsbergen. Daarna talenten uit Brabant(het Belgische deel meegerekend) en Zeeland.

Gemeente Breda dit kost jullie, onze gemeenschap het minst en levert het meest op. Laten we zeggen 11 miljoen. De komende 4 a 6 jaar. Eerste prioriteit stop de verbouwing zoals nu ingezet. Neem de regie over en eis dat Heja de komende 4 a 6 jaar elk jaar 1 miljoen mee betaald investeert hierin zonder verdere participatie. Pak het bestemmingsplan aan voor het stadion kwartier en verbied verder kantoren bouw. Overeenkomstig het advies van de provincie. Verander 50% in sociale woning bouw. Terug verdientijd geen 10 maar 30 jaar. Investeer alstublieft in lange termijn dit is onze kans. Waarschijnlijk de laatste om het tij te keren.

Bron: B-Side Rats, Eggy

Het is weer vrijdag en dus tijd voor een column van onze vaste columnist Just D. Aangezien ook columnisten (ondanks het feit dat Just D in zijn column iets anders beweert) behoefte hebben aan een zomerstop, last Just D een pauze in. In de voorbereiding keert hij, naar wij aannemen fit en afgetraind, weer terug.

_____________________________________________

Door het mislopen van de play-offs staat ineens de zomer voor de deur. Zware tijden. Geen voetbal geeft ontwenningverschijnselen. Trillende ledematen. Het WK in Zuid-Afrika brengt uiteraard wat lucht met zich mee. Maar het blijft wennen om een tijd geen geel en zwart op het veld te zien zwoegen. Voor de spelers moet het echter heerlijk zijn. Die complete rust. Tijd om eens niet met voetbal bezig te zijn.

Toch benieuwd hoe dat dan gaat. Spelers op vakantie. De meest tropische oorden met de meest luxueuze hotels. Jelle ten Rouwelaar in een resort op Aruba. Vanaf 9 uur in de ochtend met een polsbandje elk half uur een nieuwe baco halen. Ik heb daar moeite mee. Is toch ook geen gezicht? Zo’n nuchtere jongen die zich onderdompelt in weelde. En zonnebrandcrème. Factortje 50. Mensen met rossig haar verbranden snel. Dat weet iedereen.  Mooi gezicht is dat. Zo’n compleet ingesmeerd wit en vettig lijf dat stapvoets de zee ingaat. Om vervolgens toch zo rood als een kreeft er weer uit te komen. Keepers met rode blaasjes. Die kunnen keepen.. zoiets.

Je hoort ook verhalen over voetballers die samen op vakantie gaan. Uiterst merkwaardig. Iedere dag speel je al zij aan zij in hetzelfde team. En dan ga je ook nog eens samen schelpen zoeken in de branding. Spelers moeten geen vrienden zijn. Dan verlies je scherpte. Als clubleiding zou ik dat hele samen op vakantie gaan dan ook onmiddellijk verbieden. Te veel kans op spanningen in het team. Een gezellig spelletje Rummikub voor de caravan kan zomaar ontaarden in een vete. Ben je lekker mee. Heb je als trainer ineens twee spelers in je team die elkaar een valsspeler noemen. ‘Jij hield verdomme een paar cijfers onder de tafel! Ik heb het toch zelf gezien, hond die je bent!’ Nee, zie dan maar eens strakke afspraken te maken over het verdedigen van een standaardsituatie.

Maar het is logisch dat voetballers verre reizen maken. Spelers worden namelijk liever niet herkend. De wat meer ervaren jongens in elk geval. Jonge honden als Donny Gorter gaan het liefst nog in clubtenue boodschappen doen bij de plaatselijke Super de Boer. Beetje een Jonagold hooghouden om alle twijfel weg te nemen. Dat soort voetballers absorberen die herkenning nog als een spons. Maar de wat oudere spelers ontlopen dat gedoe het liefst. Die praten ook niet graag over voetbal. En het is natuurlijk ook verdomde irritant. Wanneer je Penders bent en op een zaterdagochtend een nieuwe boxershort uitzoekt . ‘Hey, dat is Penders! Kijk Rick, dat is Penders. Rob.. Rob.. wat denk je van volgend seizoen? Gaan we weer knallen? En stop je nou na dit seizoen? Draag jij trouwens een medium van Bjorn Borg joh?’

Zeer vervelend. Iemand die de hele dag luiers verschoont op een kinderdagverblijf zit er ’s avonds ook niet op te wachten om nog een gesprek te voeren over de bijwerkingen van talkpoeder. Voor ons is dat anders. Wij kunnen makkelijk hele dagen vullen met gesprekken over dat lepe stiftballetje van Lurling. Lurling zelf niet. Die kijkt er misschien nog een keer naar op TV en is er dan klaar mee. Die praat in de avonduren veel liever over zijn verzameling van porseleinen hertjes. Ieder zijn ding. Ik gun die spelers hun merkwaardige afleiding. Al dendert Kwakman onder de vingerverf over een nudistencamping. Geeft allemaal niks. Als hij daar rustig van wordt. En als hij er komend seizoen maar weer staat. Zodat we volgend seizoen wel mogen meedoen aan de farce die Play-offs heet. Al is het alleen maar dat die voetballoze zomer weer wat korter is.

Bron: B-Side Rats, Just D

Het is vrijdag en dus weer tijd voor een stukje leesvoer van onze vaste columnist Just D.

_________________________________________________________

Ik mag hopen dat NAC nog op een fatsoenlijke manier afscheid neemt van de vertrekkende spelers. Vermoedelijk zal er volgend seizoen wel een dubieus wedstrijdje uitgekozen worden om een voormalige held uit te luiden. Lekker in de rust van NAC – VVV Venlo met je kinderen het veld oplopen terwijl iedereen een halfzachte kroket naar binnen werkt. Daar komen weinig hartverwarmende momenten uit voort. En dat is toch wel de bedoeling. De longen uit je lijf schreeuwen om die kerel op het veld aan het janken te krijgen. Daar doe je het voor. Tranen willen we zien. Maar het zijn vaak de supporters die er iets moois van moeten maken.

In de meest ideale situatie zou een speler afscheid moeten nemen tijdens een wedstrijd. Niet ervoor, niet erna maar gewoon midden in het spel. Wanneer het leeft. Fikse tackle op de enkels. Een daaropvolgend opstootje. En dan hup, Van der Leegte het veld opduwen. Ereronde lopen. Moet je eens opletten wat voor afscheid hij dan krijgt. Huilende supporters. Kippenvel. Zo moet het zijn.  De passie van een wedstrijd nog eenmaal gunnen aan iemand die het niet meer zal meemaken. Pure poëzie. Maar ik geef het weinig kans. Zullen vast wel regeltjes voor zijn.  Maar laten we dan in elk geval afscheid nemen van het huidige draaiboek.

De eerste verandering die gemaakt moet worden is het buitensluiten van de voorzitter van de supportersvereniging. De beste man is ongetwijfeld geliefd en verricht vermoedelijk bergen met werk maar geef hem geen microfoon. Laat hem vooral voorzitter van de supporters zijn maar laat hem niet in het openbaar praten. Onzin kraamt hij uit. Keer op keer. En ook nog op onverstaanbare wijze. Microfoon lekker dicht tegen de mond zodat je meer adem dan woorden hoort. Een hijgend dankwoord. Niemand is daar ooit beter van geworden. Maar onze vertegenwoordiger kan rustig zo’n tien minuten aan het woord zijn. Hele verhalen ophangen. Maar na afloop heb je alleen ‘NAC’ en ‘bedankt’ verstaan.  Althans, dat denk je dan.

Vervolgens mag de speler zelf nog iets zeggen. Leuk. Als je van clichés houdt. Ik wacht op de eerste die eens eerlijk zegt dat hij zich genaaid voelt omdat zijn contract niet werd verlengd. Dat Maaskant een onmogelijke man is om mee samen te werken en dat de materiaalman verdomme iedere keer weer zijn shirt verkeerd opvouwt. Maar dat soort verhalen krijg je niet. Eerst wordt het publiek bedankt voor de fantastische steun. En dan wordt de wens uitgesproken om ooit weer eens terug te keren. In welke hoedanigheid dan ook. Menen ze niet. Is een leugen. Ga maar vragen of ze over tien jaar hier koffiejuffrouw willen zijn. Voelen ze zich te goed voor. Nee, terugkeren moet je niet willen. Het wordt nooit zoals het geweest is. En waarom afscheid nemen als je toch terugkomt?

En spelers krijgen ook altijd iets mee. Een aandenken. Moet je ook niet doen. Oogt ongemakkelijk. Een beest van een verdediger zien rondwandelen met een knuffelbeertje in clubkleuren. Dat moet je niet willen. Of een foto in een lijst. Ook zoiets frappants. Niets is meer nietszeggend dan zo’n foto. ‘Bedankt voor de jaren bij ons. Hier heb je een plaatje waar jij opstaat. Jij en een bal. Mooi he?’ Bos bloemen. Zelfde verhaal. Niemand wil dat onkruid. Daar is ook niet over nagedacht. Je krijgt een bos bloemen. En dan moet je daar vervolgens twee keer drie kwartier mee op de tribune gaan zitten. Schuin afgesneden takjes die op je schoenen druppelen. Daar gaat je Italiaans leer. Spelers gooien die bloemen echt niet in het publiek omdat ze ons zo lief vinden. Het is gewoon verrekte onhandig. Dat rondzeulen met een stel tulpen. Weg ermee.

Allemaal afschaffen. De ereronde mag blijven. Een ontroerde speler blijft een lust voor het oog. Vervolgens een kort woordje van Stewart en dan na de wedstrijd rondjes geven in de Beatrix. Lijkt me meer dan voldoende. Niets is beter dan een ladderzatte oud-speler die op de bar het clublied staat te blèren. Dan weet je tenminste dat hij het echt meent.

Bron: B-Side Rats, Just D

Het is vrijdag en dus tijd voor de column van Just D.

__________________________________________________________

Hoog bezoek in het Rat Verleghstadion. Behalve de mondiale pers is er ook staatsbezoek. Hoogheid Henk Kesler komt de schaal brengen. De man die NAC pesten tot dagtaak heeft verheven. De grote baas van het vaderlandse voetbal in Breda. Het werkt ontnuchterend. Wedstrijd van het jaar… het zal allemaal wel. Henk Kesler binnen handbereik. Dat is pas spannend.

Ik trek het niet. Om in dezelfde ruimte te zijn met hem. Laat staan in een voetbalstadion. Ons voetbalstadion. Henk Kesler. De man die zichzelf ziet als de Julius Caesar van het betaalde voetbal. Hij op het ereterras en de clubs als gladiatoren in de arena. En begint u maar met strijden. Allemaal voor het genot van de keizer. HFC Haarlem? Het duimpje ging omlaag. Topklasse? Duimpje omhoog. Deze alleenheerser heeft het op een bepaald punt te hoog in zijn bol gekregen en straalt nu alles uit waarom mensen een hekel hebben aan bureaucratie. Als NAC supporter waren er al genoeg redenen om Henk Kesler publiekelijk te stenigen maar een uitzending van Voetbal International was de druppel.

Tussen neus en lippen door meldde het grijze wolkje dat hij werd bedreigd door NAC supporters. Nu zijn NAC supporters niet heilig. Dus het zou kunnen. Tot NAC het nieuws zelf ontkrachtte. De zwaar beveiligde en gepantserde tank waar Kesler zelf dacht in plaats te nemen bleek gewoon een dienstwagen van het lokale taxibedrijf. Omdat je anders niet recht voor de hoofdingang kan uitstappen. Het enige risico dat Kesler loopt is dus een eventuele file. Of een slimme taxichauffeur die de dictator van de voetbalbond onderwerpt aan een toeristische route. Kesler lijkt zijn afscheid wat extra glans te willen geven. Een knallend einde. Als filmster met bodyguards het Rat Verleghstadion betreden. Rode loper. En dan met een donkere zonnebril onder een symfonie van cameraflitsen de schaal overhandigen aan de aanvoerder van zijn FC Twente. Een droom die uitkomt.

Uiteraard zal NAC meneer Kesler met veel egards ontvangen.  Earnest Stewart die nog even een flesje wijn overhandigt. Voor bewezen diensten enzo. Het zou NAC sieren wanneer ze deze gelegenheid echter zouden aangrijpen om Henk middels allerlei ludieke acties uit te zwaaien. Vuurwerk ligt voor de hand. Rookbommetje onder zijn stoel. Een naar lucht happende Kesler is een mooi schouwspel maar ook vrij kinderachtig. Bovendien speel je Kesler daar mee in de kaart. Gaat hij even bellen op de WC. En voor je het weet speelt NAC haar thuiswedstrijden van de playoffs op een rots in Siberië. Nee, beter is het om bijvoorbeeld moeilijk te doen wanneer hij het stadion binnen wilt komen. ‘Heeft u een kaartje? Nee? Ja hoor, iedereen kan wel zeggen dat hij de directeur van de KNVB is. Je ziet er uit als een FC Twente supporter met je nepschaal. Kees! Kees! Kom eens. Ik heb hier weer een combi-ontduiker.’

De aanwezigheid van Kesler zou genoeg reden moeten zijn voor NAC om FC Twente te verorberen. Zonder te kauwen. Hap, slik, weg. Bij een doelpunt direct met de hele selectie naar de hoofdtribune rennen en lekker ongegeneerd provoceren. Vingertje voor de mond enzo. Playoffs binnenhalen zou een mooie bijkomstigheid zijn. Maar om Kesler met natte ogen het ereterras af te zien sjokken. Dat zou een echte prijs zijn. Beeldmateriaal voor een massaal orgasme. 17.000 geelzwarte ejaculaties. NAC – FC Twente. Met recht de climax van het seizoen.

Het is weer vrijdag, bijna weekend en een mooi zonnetje. Tijd om er weer eens goed voor te gaan zitten; de nieuwe column van Just D.

De seizoenskaart

Zonder dat ik het weet loop ik al maanden met een vermogen op zak. Naïef als ik ben. Elk dubbeltje omdraaien. Brood met pindakaas en op een goede dag pasta met een rood sausje. En al die tijd had ik een buiten proportioneel leven kunnen leiden. Mijn seizoenskaart blijkt namelijk goud waard. Dat plastic dingetje. Minimaal een maand huur.

Pek en veren mogen uit de kast gehaald worden. Verzamel uw rieken en een steek uw toortsen in brand. NAC heeft het jachtseizoen officieel geopend. Onverlaten die een seizoenskaart van NAC aanbieden op het handelshuis Marktplaats zijn vogelvrij verklaard. En terecht. Zondag 2 mei wordt een grootse dag in de vaderlandse voetbalgeschiedenis. In Breda zal de Eredivisie beslist worden. Een prachtig affiche. En welke supporter wil daar niet bij zijn? Een vraag die helaas te beantwoorden is door een blik op Marktplaats te werpen. Lieden die een slaatje proberen te slaan uit de kampioensgekte in Enschede. Onbegrijpelijk. Als voetballiefhebber wil je die wedstrijd beleven. Zo intens mogelijk. Het liefst bij Henk Kessler op schoot kruipen. Zijn halve erectie voelen wanneer FC Twente een doelkans krijgt. Maar nee, er zijn mensen die daar anders over denken.

En toegegeven, het zijn nog altijd moeilijke tijden. Iedereen schijnt de crisis nog te voelen. De zomervakantie staat voor de deur. Zo’n extraatje is altijd meegenomen. Zeker als je een huishouden te runnen hebt. Zie het maar eens te verkopen aan je vrouw. Want dit soort verhalen gaan natuurlijk als een lopend vuurtje. ‘Ik heb van Ans van Henk gehoord dat je een mooi bedragje kan krijgen voor die seizoenskaart van jou… Lijkt me wel dat we dit gaan doen. Of niet dan, Bert? Hé, ik praat tegen je. Ja, je weet het wel. Het is maar voetbal. Je kan het ook gewoon hier op Tv kijken. En deze zomer kunnen we dan een weekje extra naar Zeeland met mijn zus. Dus ik zeg hop. Die advertentie plaatsen. Nu ja.’ Ga er maar aan staan.

Natuurlijk dient veiligheid in een stadion voorop te staan. Dat is al een prima reden om je kaart niet te verhandelen. Vader en kind moeten zorgeloos kunnen kijken naar een terugspeelbal van Kollka of een ‘God-verlos-me-van-deze-wedstrijd-gebaar’ van Leonardo. Helemaal mee eens. Het is dan ook niet heel verstandig om supporters van de tegenpartij tussen NAC-supporters te zetten. Kan fout gaan. Voor je het weet ligt er iemand in de gracht zonder gebruik te hebben gemaakt van een trap. Hoort niet bij het voetbal. Maar inmiddels toch. Maar dat risico is niet de hoofdreden. Er is geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om mijn toegangsbewijs te verkopen aan iemand uit Enschede en omstreken. NAC speelt ook nog voor een prijs. Een hoofdprijs voor ons. En je kan NAC naar die winst toeschreeuwen. Met je seizoenskaart in je knuist. Dat plastic kaartje. Met een juichende Penders. Verdomd, weer een reden om je kaart niet te verkopen. Penders. Die is niet in geld uit te drukken. Sowieso de gedachte om Rob als een soort goedkope hoer te verhandelen. Mensen hebben TBS gekregen voor minder ernstige vergrijpen.

Nog een week tot de wedstrijd. De media zal alle remmen los gooien en de voetballiefhebber onderwerpen aan een spervuur van schijtlollige itempjes over de titelstrijd. De vraag naar kaarten zal explosief stijgen. Meer mannen met een dominante vrouw zullen bezwijken. En op 2 mei kleurt het Rat Verlegh Stadion voor de helft rood. Het zou zo maar kunnen. Maar daar zit je dan. Een paar maanden later. In Zeeland. Op een tuinstoel. Met Rummikub op tafel. Je door de zon roodgekleurde vrouw en je gezette schoonzus voor je neus. En krijsende kinderen in een caravan. En omdat er op 2 mei een Tukker op jouw stoel zat mag je lekker nog een weekje extra genieten van deze festiviteiten. Soms lost alles zich vanzelf op.

Het is vrijdag en dus weer tijd voor de column van Just D.

_____________________________________________________________

Als er een voetbalsoap zou bestaan dan werden Robert Maaskant, Ferne Snoyl en Robbert Schilder per omgaande aan de cast toegevoegd. Het zijn roerige weken in Breda. Weken met allerlei opmerkelijke gebeurtenissen buiten het veld. Overgewicht hier, stapavondje daar. Op zijn zachtst gezegd komt de selectie nou niet bepaald als heel professioneel naar voren.

Tik het adres in van een willekeurige voetbalsite en je kan lezen dat Snoyl uit de selectie is gezet. Druk eenmaal op F5 en Snoyl is weer in genade aangenomen. Consequent zijn is vooralsnog niet een van de pijlers van NAC. Maar toegegeven, niemand weet wat de oorzaak is van de tweede verbanning van Snoyl. De eerste stond niet ter discussie. Het is verwonderlijk dat een profvoetballer dezelfde fout kan blijven maken. Nou zijn voetballers doorgaans niet de hoogst opgeleide wezens op deze aardkloot maar zelfs een ezel schijnt zich niet tweemaal aan dezelfde steen te stoten. Snoyl wel. Bij vorige werkgevers presteerde hij doodleuk hetzelfde grapje. Snoyl lijkt te lijden aan een soort goudvis-syndroom. Goudvissen staan er om bekend dat ze een heel beperkt geheugen hebben. Iets als ‘blub blub.. leuk rondje dit.. blub blub.. kijk, een plastic kasteel.. blub blub.. leuk rondje dit..’ Vertaald in het Snoyls: ‘vroem vroem.. kijk, een MCDrive.. vroem vroem.. lekkere Big Mac.. vroem vroem.. kijk, een MCDdrive..’

Een profvoetballer met overgewicht. Dat kan eigenlijk helemaal niet. Dat is net als een tandarts met een kunstgebit. Of een opticien met staar. Het past niet bij elkaar. Vetrollen en een bal trappen. Toch was Maaskant coulant. Openlijke excuses van Snoyl en een paar kilo die in recordtempo verdwenen waren bleken genoeg reden om Snoyl als een verloren zoon te verwelkomen. En wat schetst de verbazing? Snoyl ontbreekt opnieuw in de selectie. Ditmaal voor het duel met Vitesse. Vanwege disciplinaire redenen. Mooie term is dat. Ik houd daar wel van. Die vage begrippen waarbij je automatisch gaat gissen. En ook bij Snoyl ga je fantaseren. Zowel trainer als linksback zeggen dat de kilootjes dit keer geen rol hebben gespeeld. Maar wat dan wel? Geen professioneel gedrag. Dat kan werkelijk alles zijn. Het laatste velletje wc-papier gebruiken en geen nieuwe rol terughangen? Als laatste weg gaan en het licht in de kleedkamer laten branden? Of midden in een wedstrijdbespreking opstaan en een polonaise inzetten? Geen professional die dat in zijn hoofd haalt maar bij NAC zou dit zomaar al een keer eerder gebeurd kunnen zijn.

En dat is nou net het hele punt. NAC heeft niet de reputatie van meest professionele club. Allemaal jongens die wel een biertje lusten. Vrienden onder elkaar. Na een wedstrijd onder de douche tegen elkaars been pissen. Een soort café-elftal dat toevallig op hoog niveau speelt.. Dat idee. En een Schilder die toch een kouwe klets achterover tikt terwijl Maaskant net nog had gezegd dat het niet mocht..Het past perfect in het plaatje. Is ook niet zo heel schokkend. Verbazingwekkender was het verhaal van Zwaanswijk. Die stond op de bar te dansen maar ontliep zijn straf. En waarom? Omdat Patrick er niet was toen Maaskant zijn regeltjes opdreunde. Ongekend. Waar was Zwaanswijk? Nog steeds bezig met die ereronde? Of wist hij al wat er ging komen en sloop hij snel de kamer uit toen hij hoorde ‘Jongens, ik als trainer wil nog even zeggen wat jullie wel en niet mogen doen in aanloop naar het duel met Vitesse..’ Even op de gang staan en wanneer Maaskant klaar is weer doodleuk binnen komen wandelen. ‘Zo, biertje iemand?’

Er is ook helemaal niks mis mee. Het past bij deze club. Maakt NAC anders dan andere clubs. De spelers staan zo ook dichter bij de supporters. Soms zie je het verschil niet eens meer. ‘Hey, waar is Arie heen?’ Daar staat ie, met dat gele shirt.’ Nee joh, dat is De Graaf.’ Prima. Niks mis mee. Maar laat dat rare gedoe met disciplinaire maatregelen dan ook achterwege. Kom er dan gewoon voor uit. Speel het afsluitende partijtje op de training dan ook met twee kratjes Jupiler als doelpalen.  En dan over twintig jaar kunnen zeggen: ‘Die playoffs in 2010? Straalbezopen waren we. En toch winnen he.’

Een dag later dan geplanned (onze schuld, excuses!), maar het is weer tijd voor de wekelijkse column van Just D.

De verjonging

April. Dat is de maand dat de mutaties langzaam op gang komen. Het gonst weer van de geruchten. Nieuwe spelers komen en voor oude vertrouwde gezichten valt het doek. Het is ieder jaar hetzelfde tafereel. Dit jaar plakt NAC er echter een stempel op. ‘Operatie verjonging’. En deze onderneming is in volle gang. Elke kans die onze beleidsbepalers krijgen reppen ze over verjonging. Een vies woord. Ga maar eens kijken hoeveel paniek je kan zaaien binnen het bedrijfsleven wanneer je met die term gaat wapperen. Blinde angst wekt het daar op.

In het voetbalwereldje is dat anders. Daar is verjonging een bekend verschijnsel. Voetballers hebben nou eenmaal niet het eeuwige leven. Maar zolang ze presteren zijn ze goed genoeg. Heel simpel. Vijftien of negenendertig jaar. Doet er niet toe. NAC lijkt dat tegendraadse weer wat te ver door te voeren. Bij NAC kan je prima presteren maar als er teveel kaarsjes op je taart staan houdt het gewoon voor je op. Tenzij je een clubicoon bent, met je gezicht op de seizoenskaart staat en een kleine burgeroorlog teweeg zou brengen met je gedwongen vertrek. Maar het blijft een raar verhaal. Menig NAC-supporter kijkt liever naar een beperkte verdediger. Eentje van 36 jaar, kaal en een lui oog. Die iedere wedstrijd gewoon even, heel vlug, in de adamsappel van zijn tegenstander bijt om hem uit de wedstrijd te halen. Maar de leiding ziet liever een jong ventje die van de zenuwen zo nu en dan een traantje over zijn wangetje vol acne laat biggelen. Want jong heeft de toekomst. Daar zit nog geld in. En dus moet oud wijken.

En daar komt een Patrick Zwaanswijk om de hoek kijken. Het is duidelijk wat de supporters er van vinden. ‘Patrick moet blijvuh!’ Geen woord van gelogen. Patrick is binnen een paar weken tijd omgedoopt tot martelaar. De personificatie van die verdomde verjonging. Want hij voldoet nog. Sterker nog, hij presteert prima. En toch moet Patrick weg. Alleen maar omdat papa en mama Zwaanswijk elkaar in een bepaald jaar heel lief vonden. Vanwege zijn leeftijd dus. Patrick acteert de teleurgestelde clubspeler maar vindt het stiekem allemaal wel best. En geef hem eens ongelijk. Een mooier afscheid is niet denkbaar. Krijsende supporters die hartstochtelijk smeken om je contractverlenging. Een laatste ereronde. Een paar schoenen die tribune op. Misschien een vooraf geoefende traan. Bosje bloemen. Een onverstaanbaar dankwoord van de supportersvereniging. En iedereen kan weer met een goed gevoel naar huis. Patrick trapt nog ergens anders een balletje en vervult vervolgens een leuke functie binnen NAC. Zo zal het gaan.

Schrijnender is de kwestie Kurt Elshot. Sympathieke vent. En nee, daar win je geen wedstrijden mee. Maar toch is het zuur. Voor Kurt. Na elke thuiswedstrijd weer diezelfde lijdensweg. Een Kurt die wat schaapachtig het publiek bedankt terwijl de meute enkel oog heeft voor een shirtkussende Zwaanswijk. Van het gezicht is het af te lezen. De wanhoop. En de wens om heel hard te schreeuwen ‘maar ik ga ook weg hoor!’ Kurt krijgt die steunbetuigingen niet. Elshot is het ongewenste kind onder de vertrekkende spelers. Je weet dat hij er is maar niemand geeft Kurt aandacht. Iedereen heeft zijn vertrek voor kennisgeving aangenomen. En toch is het jammer. Kurt is een mooie speler. Die drive naar voren. De dreiging van een vlammend afstandschot. Maar toegegeven. Door blessures is het de laatste tijd armoe troef. Maar toch is het weer de leeftijd die de doorslag geeft. Was Elshot 25 jaar geweest dan had het bestuur het nog wel een jaartje aangekeken met hem. Had nu ook gemogen. Want Kurt is het voetballen heus niet verleerd.

De opvolgers staan echter al te trappelen. Prima jongens hoor, die Luijckx en Janse. Lekker jong ook. Maar het blijft altijd maar afwachten. Of ze wel voldoen. Onder het vakkundig toezicht van Penders zal het uiteindelijk wel goed komen. Maar dat is volgend seizoen pas. Dit seizoen kunnen we nog een paar potjes genieten van Kurt en Patrick. En laten we nou eens iets afspreken. Als we Zwaanswijk na de wedstrijd voldoende veren in zijn achterste hebben gestopt, laten we dan heel even de aandacht vestigen op Kurt. Een ‘we love you Elshot, we do’. Mijn voorspelling: als een kind zo blij. En dat voor een dertiger.

Het is vrijdag en dus tijd voor de nieuwe column van Just D.

_______________________________________________________________

Het heeft iets weg van een sketch. Zet Matthew Amoah voor een camera en je hebt een stukje spraakmakende televisie in handen. Muziekje van Laurel & Hardy eronder en dat wordt weer lachen, gieren en brullen. Onze Ghanese goalgetter is niet de meest welbespraakte tv-personality van de Eredivisie. Op zijn zachtst gezegd.

Geen idee hoe Amoah in zijn Vitesse tijdperk de pers te woord stond maar ergens moet er iets heel erg mis zijn gegaan. Een traumatische ervaring wellicht. Dat de aanvaller nietsvermoedend na een wedstrijd plaatsneemt voor de camera. Hij is ontspannen. Goed gespeeld. Twee keer gescoord zelfs. Laat dat vraaggesprek maar komen. ‘Zo, Matthew. Dat ging lekker hé?’ Amoah haalt eens diep adem. Klaar om zijn ingestudeerde antwoord op te lepelen. Hij doet nog een stapje naar achter om er zeker van te zijn dat hij goed in beeld is. Niet wetende dat hij met zijn voet verwikkeld is in het snoer van de microfoon. Amoah stapt naar achter, microfoon schiet uit de hand van de journalist. Die op zijn beurt schrikt, achterover valt en de camera inclusief standaard naar de grond trekt. Cameraman tuimelt lelijk op zijn stuitje. De rest van zijn leven blind. Einde carrière voor de cameraman en Matthew zit met een levensgroot trauma opgescheept. Je ziet het zo gebeuren.

Een jong hertje wat plots twee felle koplampen ziet opdoemen en de uitkomst eigenlijk al weet. Daar doet het aan denken. De beelden van het interview na FC Volendam – NAC staan nog op het netvlies gebrand. Een droomstart van het vorige seizoen. Vijf wedstrijden met acht doelpunten van onze Afrikaanse spits. Goed voor je zelfvertrouwen zou je zeggen. Was niks van te merken. Amoah bleef bescheiden als altijd. Het centrale duo achterin speelde ook een grote rol in het succes. Vond Amoah. NAC bofte maar met ‘Bob Peeters en Dennis Zwaanswijk’. Jongens waarmee je dagelijks onder de douche staat niet meer bij naam kennen. Dan is het ernst. Maar Amoah zou ook zomaar het slachtoffer van een langlopend grapje kunnen zijn. Dat hij tijdens zijn eerste training bij NAC in 2007 naar Penders en Zwaanswijk toeloopt om zich voor te stellen. Zwaanswijk knipoogt nog even snel naar Penders. Rob snapt het. Die twee kennen elkaar door en door. Die zijn op elkaar ingespeeld.  ‘Hoi, ik ben Matthew.’ ‘Hey, ik ben Dennis Zwaanswijk en dit is Bob Peeters. Aangenaam..’ Gevalletje te ver doorgevoerde voetbalhumor.

Het zou een hoop verklaren want Amoah is panisch voor een camera. Net zoals je een kat doodsbang kan maken voor een plantenspuit. Maaskant maakt daar ook gebruik van. Of liever gezegd misbruik. Als Amoah eens verzaakt op de training hoor je Maaskant altijd roepen: ‘Harder werken Matthew. Anders haal ik de camera erbij. Vorig seizoen was er dus die periode dat Amoah zoveel scoorde. Hij gaf de credits aan zijn pasgeboren zoontje. In werkelijkheid stond Maaskant negentig minuten lang naar een camera langs het veld te wijzen. ‘Matthew.. Matthew! Kijk eens wat ik hier heb..’ En hup, daar vloog er alweer een tegen de touwen. Prikkelen van je spelers heet dat in trainersjargon.

Nee,  het blijft een raadsel waarom Amoah begint te schudden als een Parkinson patiënt zodra het rode lampje aanspringt.  Vorige week was het weer raak. De vragen waren niet eens lastig. Of het mentaal belangrijk was dat NAC weer eens had gewonnen. Niet bepaald een diepte-interview. Amoah maakt het niets uit. Die kan je vragen of hij eenden leuk vindt. Zet de camera aan en hij begint te bazelen over havermout.  Na ADO had hij het over het feit dat hij nog nooit een elleboogstoot had gegeven. Hij maakte het de arbitragecommissie wel erg makkelijk. Na een folkloristisch dansje waarmee hij probeerde aan te tonen hoe hij Verhoek ‘niet’ had geraakt snapte Matthew ook niet meer wat hij nou wilde vertellen. De journalist had eigenlijk nog even moeten doorvragen. Dan had Amoah zelf aangegeven hoeveel wedstrijden schorsing hij zou moeten krijgen.

Het is ook niet meer met een mediatraining op te lossen. Dit is chronisch. Het is dan ook te hopen dat Amoah op het aankomende WK in Zuid-Afrika geen pepernoot raakt. Je moet er toch niet aan denken. Een doelpunt van Amoah. Laatste minuut. Ghana wereldkampioen. De mondiale pers. Massaal op Matthew. Overal camera’s met rode lampjes. Trillende neusvleugeltjes op een wereldpodium. Dat gun je niemand.

Wauw: twee columns op 1 dag, we zijn weer op de goede weg. Deze is van Hoi.

===================================================================

AUW… dat doet pijn. Het bestuur van DE club is in onderhandeling over een mogelijke samenwerking met niemand minder dan ‘de aartsrivaal’. Een zaak die voor de echte fanatiekelingen absoluut onbespreekbaar is! Fusie okee, maar niet met ‘stillem II’. Grappig hierbij is wel dat NAC in 1912 (redelijk moeizaam) ontstaan is uit een fusie, maar dat terzijde.

Neemt niet weg dat het pijn doet. Ook al gaat het “maar” om de jeugd en ook al ben je zelfs nog nooit bij de jeugd wezen kijken. Ja, daar verdenk ik een hoop reageersel-mensen van. Dat ze nog nooit bij de jeugd zijn geweest om een wedstrijdje mee te pikken, maar dat ze nu wel boos zijn over een beslissing over deze jeugd. Maar zelfs dat doet niet ter zake. Want als fanatieke NAC’er is het gevoelsmatig niet te verkroppen dat de club op welke manier dan ook een fusie aan gaat met ‘stillem II’. Fusie okee, maar niet met stillem II. Goed verhaal, lekker kort.

En dat is misschien waar dit wel fout gaat, dat ‘lekker kort’. Want naast het niet onderbouwd roepen dat alles kan, maar niet met Willem II, wordt er ook nog eens heel duidelijk dat veel mensen niet weten waar ze het over hebben. Korte lontjes zijn er te over. Helemaal over de zeik, want NAC gaat fuseren met Willem II. Of de jeugd van NAC dan toch. En dat levert een hoop boze reacties en scheldpartijen op. Maar zijn die scheldpartijen wel terecht? Zo is, bijvoorbeeld, het bestuur van NAC de partij die in de onderhandelingen zit. Maar in de reageersels van veel reageersel-mensen wordt er gewezen naar en gescholden op Theo Mommers en Earnest Stewart. Raad eens…? Juist ja, die zijn het bestuur helemaal niet. Die hebben de dagelijkse leiding, dat is heel wat anders! Ja, natuurlijk zullen zij wel op de hoogte zijn. Hoewel ook dat twijfelachtig is gezien de reactie van Joop Korebrits, die dagelijks bestuurder voor de jeugd is. Hoe dan ook, zij zijn niet de beslissers. Beslissen doet het bestuur. Niet de directeur, hoe algemeen of technisch die directeur ook is.

Is die conclusie spannend? Jaha, die is spannend. Want als je als supporters de dialoog aan wilt gaan met NAC over deze zaak, moet je wel weten met wie je te maken hebt. Wie zijn de verantwoordelijke beslissers? En op welke gronden nemen die een beslissing? Want je kan van het bestuur heel erg veel zeggen, maar NIET dat het geen NAC-mensen zijn. Dat zijn ze wèl. Waarom nemen ze dan toch dit risico om deze onderhandeling in te gaan? Ook zij hebben van tevoren geweten dat dit heel erg gevoelig zou liggen. Zeker bij een club als NAC, met een schitterende fanatieke aanhang als die van NAC. Het feit dat men tot aan het uiterste geprobeerd heeft de besprekingen geheim te houden duidt er ook op dat dat besef er was.
Waarom dan tòch dit risico nemen? De supporters hebben al vaker bewezen in staat te zijn om een bestuur buiten te gooien als het er echt op aan komt. Dit huidige bestuur weet daar alles van, want ze zijn de opvolgers van een bestuur dat door de supporters op straat is gezet. En dan toch…

De vraag die de supporters zich zouden moeten stellen is: waarom dan toch dat risico nemen? wat zit daar achter? Zou het echt lompiteit zijn? Of is er over nagedacht? Of is het bestuur te zakelijk geworden en zijn ze hun band met de achterban kwijt? Nauwelijks denkbaar, want er zit een supporter in het bestuur. Wat gaat deze beslissing op de lange termijn doen? En wat gebeurt er op de lange termijn als deze beslissing terug gedraaid wordt en er dus niets verandert? Wat zijn mogelijke andere opties en in hoe verre zijn die al onderzocht?
Schreeuwen en emmeren op internet sites is prima. Stik-gezellig, heb ik tenminste iets om dwars tegenin te gaan. Maar ga  ook naar de komende forum avond, georganiseerd door de Clubraad! Daar kan je rechtstreeks en live laten horen wat je er van vindt. Maar als je besluit om dat te gaan doen wil ik je graag 1 tip mee geven: kom met betere tegen-argumenten dan: “Fusie is okee, maar niet met stillem II! ”

Ik ben er zeker van dat de besturen van 3 betaalde voetbalclubs in het geniep over deze fusie nagedacht hebben en hun idee kunnen onderbouwen. Steekwoorden, vermoedelijk dik onderbouwd: lange termijn, voortbestaan, belangrijke emoties, in de toekomst nog een club om emotioneel voor te kunnen zijn, financiën, jaarlijks verlies en zo nog wat woorden.
Onderbouw de tegenargumenten dan ook! Veel schreeuwen, schelden en roepen dat je never nooit niet met Willem II samen wilt gaan gaat niet de oplossing zijn. Hooguit een overweging die het bestuur zou kunnen meenemen in hun beslissing. Sterker: een haat hebben aan Willem II onder het mom van clubcultuur is eigenlijk al een beetje lachwekkend. Dat gaat niets tegenhouden. Kom met meer dan dat!

Gaat me dat een interessante discussie worden die avond, of wat? En zo kwam alles nog goed en leefden we allemaal nog lang en gelukkig.