Column: Alleen met duizenden metgezellen

Onderstaande column is van BreDaN. Ondanks dat hij een lid is van de BSR Crew, betekent dit niet dat zijn mening ook de mening van de BSR is. Of dattie erreges op slaôt.. ;-) Welja, de ene column is nog niet digitaal opgedroogd, of de volgende komt er alweer aan. Dat is niet bedoeld als bliksemafleider maar uit enthousiasme. Uit het hart. En uit onderhand een half krat Juup, terwijl ik me had voorgenomen juist vanavond (of all evenings) niet te drinken, omdat voor mij de donderdagavond al anders verlopen was dan gepland en morgen, zaterdag, de verjaardagsparty van DJ Whistle (wie kentum nog? Hij gaat misschien wirris een SCC’ke halen, haha!) op de planning staat) is en dit pas begon ná de overwinning. Ik heb vandaag thuis gekeken. Door omstandigheden was ik niet in de mogelijkheid om op tijd te kunnen vertrekken naar Utrecht. Een aantal maten zaten in de stad te kijken in verschillende kroegen en mijn chef hier bij BSR zette ook indirect z’n deur open maar was te druk bezig zijn vrouw constant weg te sturen omdat ze voor bad mojo zorgde. Ik zat dus uiteindelijk -net op tijd- thuis op de bank. Net gegeten en gedoucht en nog geen pilske op. En zo’n 630 lucky bastards (want dit was godnondeju een bijzondere wedstrijd!) hebben dit live mogen aanschouwen. Na geparkeerd te hebben en ongeveer van het Valkenberg naar Parkzicht te zijn gelopen voordat ze in het stadion waren. Waar we vorig seizoen naar op zoek waren en er deze seizoenshelft af en toe al sprake van was (Zwolle thuis in augustus even weggelaten) was daar een knokkend NAC. Voor elke meter, voor elkaar, voor Breda. Het hele elftal was doordrongen van de noodzaak en dit zag je terug in het spel, bij iedereen. Ja, niet alles zag er altijd even goed uit en misschien had de FC uit Utrecht in de rust al een paar doelpunten voor moeten staan, maar dat was niet het geval. En hoe vaak is een dergelijk geval in het nadeel van NAC: Juist, vaôk. En NAC verdiende het om te winnen.   Hier horen ook geen negatieve klanken te komen. Ze hebben gevochten. Als de spreekwoordelijke leeuwen (Saillant detail: de enige vrouwelijke leeuw bij Utrecht ging op 2/3de van de wedstrijd weg) en het levert resultaat op. Maaskant zijn stempel met de komst van een hoop nieuwe spelers gaat toch in een relatief korte tijd al zijn vruchten afwerpen. Er staat een team, veel meer een eenheid. Dat voor elkaar door het vuur gaat en nu knokt. Niet meer dat sjokkerige. Men krijgt steeds meer de winnaarsmentaliteit. En we zijn er nog niet… Maar een korte tijd geleden was het toverwoord ‘vertrouwen’. Dat is gegeven en heeft men gegrepen. Nu zijn de toverwoorden overlevingsdrang en gretigheid. Winnen. Show No Mercy. Schijt aan Heracles dat nog op bezoek komt en de pot halverwege april uit tegen de kampioen-af in dat omgevallen paasei. NAC, nothing more, nothing less! De tegenstander boeit niet: NAC boeit! Daarin zijn Bredanaars (en aanverwanten) een apart volk. Op de rand van de afgrond komt er weer een opleving om NAC te steunen. Die drang. Dat gevoel. Bij fei#*&^ort uit begon dat en heeft vandaag in Utrecht een vervolg gekregen. Ik heb iemand de term “omgekeerd ramptoerisme” horen gebruiken. En ik zie het grappige en tegelijkertijd het mooie er van in. Thuis zitten we altijd nagenoeg vol. Maar als het slecht gaat, blijkt NAC altijd velen aan het hart te gaan. Ja, we zeiken met z’n allen. Die’s nie goed..! Dawwas een kut-actie..!! Ge ken beter een emmer verref wegzette in plek van..!! Maar ondanks de negatieve geluiden (en die zijn we VEUL dit seizoen) komt dat vooral voort uit betrokkenheid denk ik dan, Zwitsers daargelaten. En de support tijdens de wedstrijd vandaag, het achter de ploeg blijven staan, de madhouse op de parkeerplaats daar tot aan het onthaal in Breda is ongekend.   Ik heb het gezien, gelezen en gehoord, gevolgd. Maar ‘suf’ vanaf de bank. Als ik vandaag kon, was ik erbij geweest (4 april H’veen uit toch?..). Sneuer nog: ik woon niet zo gek ver van het stadion af (niemand nie, want Breda is een groot dorp den’k) maar ben daar ook niet geweest. Triest. Ja. Maar andere zaken hebben helaas even prio. Maar dus wel gevolgd en nóg kaler geworden en zitten stressen als een idioot. Als er gescoord werd, was ik daar heel blij om maar voelde (en hoorde!) vooral de ontlading van de meegereisde NACCERS. Fantastisch! Zo heel de wedstrijd door, zo na de wedstrijd en toen alle Bredase gekskes klaar stonden voor een nieuw volksfeessie voor de Hoofd. Ongehoord, ongekend, typisch Breda. Net als de overwinning op Cambuur. Midden in de nacht honderden GeelZwarte dwazen..! Toen maakte het niet de gehoopte indruk. Nu staan de zaken er anders voor: nijpende situatie (al wortie zo mee de week beter), nieuwe trainer/TD, hoop nieuwe spelers, meer ervaring en vooral: het besef waar het om gaat. Het clublied schrijft voor “Zal nooit verloren gaan”. Maar er geldt ook: “Mág nooit verloren gaan!” NAC moet blijven waar ze zitten, in de Ere. NAC heeft een hoop te verwerken en ook dit seizoen is alles behalve rustig geweest. Maar management-technisch begint er licht te schijnen (ondanks een hoop donkere vlakken) en op het veld lijken we ook de losse flodders voor ‘sharp ammunition’ te hebben vervangen. Kenny zei het mooi: “we gaan de nacompetitie ontlopen.” Dat geloof ik ook. En ik juich dat toe, optimisme! NAC is dit seizoen een club met veel gezichten en een hoop kapiteins. Kapitein Maaskant had een lastige geul om doorheen te varen, maar lijkt zijn schip toch goed op koers te krijgen en zijn bemanning allemaal met de neuzen dezelfde kant op. Hij zei het zelf: we zijn er nog niet (6 wedstrijden den’k) en één overwinning maakt nog geen vol krat Juup. Maar in zes dagen tijd zijn er zes punten binnengehaald die héél belangrijk zijn en waarmee een hoop vertrouwen wordt gekweekt en goodwill wordt gewonnen. Ik zag het al positief in en dat blijf ik doen. Ik ga naar Heerenveen uit, no matter what! Dan ben ik er ook om lief of leed te delen. Vandaag heb ik dat ook met jullie allemaal gedaan. Maar dan alleen thuis vanaf de bank. Maar ik heb me geen seconde alleen gevoeld. Proost, vrienden en vriendinnen, ik heb er alweer teveel op. En jullie vast allemaal ook, haha!