Column: Jumbo plaatjes verzamelen
Vrijdag zat ik, F8Hipster, op de tribune zoals velen van ons te kijken naar ons NAC. Ik vroeg Raas, van Raaskal.com die naast me zat of hij de donkere jaren '80 had meegemaakt en of er enige overeenkomsten zijn met het huidige seizoen. Al mijmerend over hoe vet het seizoen was voor het kampioenschap in 2000 besloot Raas in zijn pen te klimmen en zie hieronder het resultaat. Zoals altijd geldt dat de mening van de schrijver niet de mening van B-Side Rats hoeft te zijn.
Net als veel collega NAC supporters verzamel ik momenteel voetbalplaatjes. Jumbo heeft flink uitgepakt, een boekje volkrijgen is nog niet zo makkelijk. Omdat ik twee zoontjes heb moet ik nog eens twee boekjes vullen ook. Geen probleem, ik doe dat met liefde. Gelukkig helpen er aardig wat mensen mee. Opa en oma shoppen nu bij de Jumbo in plaats van de Appie. Zelfs buurtbewoners zijn zo vriendelijk om plaatjes mee te sparen. Regelmatig vind ik een stapeltje zomaar op de deurmat. Daarvan maak ik dan een plaatje met mijn telefoon en die post ik in de Facebookgroep van onze buurt met het bijschrift: ‘Bedankt!’ De gulle gever reageert dan met een like. Zo gaat dat tegenwoordig. Zelfs mijn voetbalmaat Ido was zo attent om bij de laatste thuiswedstrijd tegen Telstar enkele plaatjes te overhandigen. Inmiddels zit ik met een pedaalemmerzak vol plaatjes en twee boekjes voor mijn neus aan de eettafel. Normaal ben ik dol op dit werk. Een verzameling voetbalplaatjes compleet maken is nostalgie in wording. Naast de pedaalemmerzak heb ik een broodtrommeltje om de dubbele, of in mijn geval, de ‘drie-of meer-dubbele’ in te bewaren. Dat trommeltje gaat mee naar andere verzamelaars, zodat we kunnen ruilen. Ivo van drie deuren verderop, Arno uit d’n Beek en een collega verzamelen ook. Deze avond zint me niet. Het broodtrommeltje is zojuist aangevuld met Penders, Babos, Zwaanswijk en ten Cate. Stuk voor stuk leden van een incompleet lijstje namen van lieden die mijn carrière als supporter tot ongekende hoogte hebben doen stijgen. Ik denk met weemoed terug aan de jaren vanaf 2000. Toegegeven, perfect was die tijd niet. Maar NAC was wel de eigenzinnige club van strijdend voetbal waar ik trots op was. Dat mis ik zo. Stunten tegen een grote jongen of een keer strijdend op je bek gaan in een divisie die er toe doet, het ging altijd ergens om. De voetbaldialoog bij de koffieautomaat zag ik op maandagochtend altijd met vertrouwen tegemoet. Hoe anders is dat tegenwoordig. We lopen te klungelen tegen een tiental van Telstar in een divisie beneden onze stand. Ik verhul mijn onvrede met cynisme. Zo spreek ik tegen mijn voetbalmaatjes de hoop uit dat we de nacompetitie ontlopen omdat het seizoen al lang genoeg geduurd heeft. Vroeger moest mijn vrouw altijd op NAC.nl kijken als ze iets wilde plannen, tegenwoordig hoeft dat niet meer. Met pokkeweer of een leuk concert in het vooruitzicht laat ik het net zo makkelijk afweten. Daarvan mag iedereen vinden wat hij wil. Daan, een andere voetbalmaat, heeft zich dit hele seizoen nauwelijks nog laten zien in het stadion. Rob ook weinig. Weer andere supporters scharen zich achter het huidige NAC in de hoop ze naar de Grote Markt te zingen en schreeuwen. Maar cynisme, of wellicht een iets lichtere variant, bespeur ik ook bij de supporters die ‘We gaan Europa in’ zingen of de wave inzetten. Voetbalmaat Remko is er iedere thuiswedstrijd. Voor goed voetbal kijkt hij Champions League. Frank analyseert de wedstrijd en komt tot de conclusie dat het niet veel soeps is. Michel kocht een seizoenkaart en stortte daar tweehonderd euro zuiptegoed op. Hij is nog eenmaal langsgeweest om zijn kaart leeg te zuipen. Danny is er tegenwoordig zo af en toe, net als ik. Ik respecteer ieders wijze van omgaan met deze crisis en heb geen waardeoordeel over mijn medesupporters. Zelf ben ik NACcer sinds 1990. De eerste promotie die ik mocht beleven was in 1993. Die jaren waren ronduit geweldig. Het avondje NAC was steevast de opmaat naar een leuke stapavond. De promotie van toen was voor mij een kers op de taart. Wie vandaag de dag zijn avondje NAC op deze wijze beleeft, geef ik groot gelijk en wens ik dezelfde euforie toe als die ik ooit heb meegemaakt. Het liefst heel binnenkort. NAC bestaat ruim een eeuw en betekent veel voor mensen. Maar niet altijd hetzelfde. Namen van spelers en coaches die bij mij geen herinneringen oproepen, kunnen een ander juist op de spreekstoel zetten. Of andersom. Zo vul ik, naarmate de avond vordert, langzaam mijn broodtrommeltje. De volgende die ik toevoeg is Lurling. Ik krijg tranen in mijn ogen. Nondeju, ik houd ermee op voor vandaag.Bron:B-Side Rats, Raaskal.com
Plaats reactie
Mooie column, maar vooral erg herkenbaar. De gifbeker is erg diep en wellicht nog met een dubbele bodem van jarenlang kommer en kwel.
Zal nooit verloren gaan... Hup NAC!
Allemaal heel mooi, en ja dit is een ander NAC. Maar inderdaad die gifbeker moet leeg. Ik blijf wel achter NAC staan, nog steeds trouw iedere thuis wedstrijd. Het kost me geen moeite om naar het stadion te komen. Slecht voetbal is het, regelmatig heb ik het gevoel de wedstrijd uit te moeten zitten. Je bent bijna blij als het eind signaal klinkt.
En toch sta ik er altijd, zonder twijfel. Want het is NAC, onvoorwaardelijk...
Het is slecht en niet best maar ik besef me ook dat NAC van heel diep komt. Een paar jaar geleden vreesde ik een degradatie. Ik was er van overtuigd dat NAC niet meer zou bestaan als ze zouden degraderen. En zie, we zijn er nog steeds, spelen al meer dan een jaar in de jupiler league. Daarnaast zijn we financieel ook nog eens gezond, met moeite, maar wel financieel gezond. En, met zoveel beperkte middelen, staat er ook nog eens een aardig team op het veld. Dat er uberhaupt spelers zijn gevonden, een heel leger nog wel, schetste mijn verbazing al. Maar er zitten echt leuke spelers tussen. Ik kijk toch erg graag naar een Brondeel (jammer dat hij gehuurd is) of Dessers. Alle vertrouwen dat er genoeg spelers tussen zitten die nog potentie hebben om door te groeien, als ze maar vertrouwen krijgen en dit voelen en de kans krijgen deze groei te maken.
Misschien moeten we nog een jaar naar bagger voetbal kijken in de jupiler league. Deze groep is totaal nieuw, over het algemeen ook nog eens heel jong. En er wordt veel van ze verwacht. Motiverend iedere wedstrijd tussen de 11.000 en 17.000 man maar het legt ook nogal wat druk op de vele jonge schouders.
Nou niet dat ik altijd rete positief ben, ik vloek en mopper genoeg en er zijn genoeg dingen die echt beter moeten. Inzet moet er altijd zijn, maar soms lukt het niet om alles weg te voetballen. Niet iedereen kan zo makkelijk zo vrij spelen als Meijers (ontzettend knap!). Mentaal gezien zijn er nog hele grote stappen te maken.
Maar naast alle slechte dingen zie ik toch ook genoeg dingen die kunnen en mogen groeien en die goed gegaan zijn. Ik gok op een lange adem, onvoorwaardelijk NAC liefde en vooral de NOAD als supporter. De weg terug moet met beleid gaan, helaas is die erg lang, maar het zit erin!
Mooie zeer herkenbare column.....
Goeie column, precies zoals ik erover denk maar dan beter opgeschreven!
Ik vind de "column" van 1912 sterker
In het de column hierboven kan ik me aardig vinden en tussen mijn voetbal maten zitten er nog meer die er zo over denken, of ergens in die richting.
Wat ik wel heel typisch vind....
Ik heb een maat die fanatiek millwall supporter is, hij gaat elke wedstrijd zonder tegenzin "gewoon' naar het stadion. In Engeland willen ze natuurlijk ook graag op het hoogste niveau acteren, maar daar lijkt het toch minder erg te zijn als je dat niet doet.
Zo blijkt wel weer dat in Nederland alleen de eredivisie telt....
Ach, we blijven maar hoop houden, tegen beter weten in.
Ook ik herken die mooie herinneringen vanuit een nog niet zo ver verleden, maar pas ervoor om me momenteel in zelfmedelijden en negativiteit onder te dompelen!
Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat karakteristieke types als Meijers, O'Neill, Rommens, N'Toko, Nijholt Korte en Dessers het in zich hebben om onze toekomstige Zwaanswijk, Penders en Lurling te worden. Want laten we eerlijk zijn, ook dat waren geen wereldvoetballers. Ze hadden net zo goed hun slechte periodes, maar waren uit het juiste hout gesneden om in een hecht collectief tot bijzondere resultaten te komen. En juist met dat collectief zit het in deze selectie (in tegenstelling tot de afgelopen jaren) echt wel goed.
Zo lang als ik bij NAC kom draait het team op karakteristieke NAC spelers, aangevuld met jongens met net dat beetje extra technisch vernuft. Vroeger kwam er ook af en toe een exoot als Leonardo of Bogdanovic binnengelopen. Nu hebben we bijvoorbeeld Garcia. Het komt er nu op aan dat de puzzelstukjes in elkaar gaan vallen, bij voorkeur natuurlijk nog vóór en tijdens de play-offs, maar de realist in me zegt dat dit team pas volgend seizoen tot wasdom gaat komen. Ik geef ze graag die kans, en met mij gelukkig genoeg anderen. Vraag me niet hoe het kan, maar onze NAC vriendengroep op de Eretribune is in de loop van dit seizoen uitgebreid van 3 naar 6 seizoenkaarten. Mensen die voorheen geen wedstrijd bezochten of wel eens in de Kuip te vinden waren. Die 6 seizoenkaarten worden 1000% zeker ALLEMAAL verlengd komend seizoen vanuit een heilige overtuiging dat deze club er bovenop gaat komen!
@1912: inderdaad. Het wordt tijd dat de supporters nu eindelijk eens NOAD gaan vertonen, in plaats van er altijd de mond vol van te hebben, en in het stadion de meest uiteenlopende excuses te hebben waarom het aan de spelers ligt, en dat die degenen moeten zijn die het vuur ontsteken.
Goeie column Raaskal.
Top colum, herkenbaar...
Mooie collumn Raaskal, waarbij ik, kijkend naar het plaatjesboek (wat ik van mijn neefje uit L-Zwaluwe gehad heb), helaas met de zelfde gedachte en herhinneringen als jij zit.....