Gisteren hebben we een oproep geplaatst naar mensen die columns en nog meer dingen willen doen voor onze site. Hierbij zijn er flink wat aanmeldingen verstuurd en hierbij zat zelfs gelijk een column van Hans Meesters. Voor de overige mensen die zich hebben aangemeld: we gaan het bekijken en tussen nu en volgende week zul je wel wat te horen krijgen. Column van Hans Meesters:

Voetballen is tegen een balletje trappen (hoewel?)

Neen, ik ga niet het gekonkel beschrijven zoals dat momenteel plaatsvindt in en buiten de “vliegende schotel”(De Arena). Er is hierover al genoeg media aandacht voor geweest met daarbij diverse “tackles” waarbij rode kaarten aan de orde van de dag waren. Hoe is het toch mogelijk dat mensen elkaar zo in de haren vliegen voor een spelletje dat ontstaan is, zeggen ze, in Engeland. Het spel gaat immers over 22 spelers die van hot naar her rennen en trachten een (Adidas, Derbystar) bal tussen de palen te krijgen. Of zoals dat zo mooi heet op z’n Bels als er een goal wordt gemaakt: ”binnen” proberen te krijgen.  Waar is de tijd gebleven dat voetbal nog volle stadions lokte met mannen met dikke sigaren op de tribunes. Dat op zondagmiddag de huisvaders (soms met kroost) langs de lijn stonden om hun favoriete club aan te moedigen. Dat moeder de vrouw er maar op moest rekenen dat deze uren voor koningvoetbal waren voorbestemd. Na afloop er werd nagepraat in het clubhuis/kantine over de wedstrijd onder het genot van een borrel/biertje, of voor de kinderen een Mars. Amateurvoetbal, met wielrennen, was in de begin jaren 50/60 het enige vermaakmiddel voor het gezin. Toen nog geen honkbal, hockey, tennis, laat staan golf, enz. waarvan slechts de elite gebruik kon maken. Kale kak werden ze in de volksmond genoemd, “armoedzaaiers” hadden daar geen geld voor. Toen nog geen dure salarissen voor spelers, ook niet bij het invoeren van het betaalde voetbal. Voor het geld dat in die dagen werd verdient door spelers met voetbalschoenen met stalen neuzen, zou een 6^e klasser nu  in de lach schieten. Maar naar gelang de commercie de intrede deed werden de vergoedingen steeds hoger tot de miljoenen business dat men nu nog voetbalplezier noemt. Clubs met miljoenen schuld kunnen blijven voortbestaan. Immers het is passieve recreatie voor duizenden burgers, welke er graag honderden euro’s voor over hebben voor een seizoenkaart. En een stad, soms een dorp, krijgt er een uitstraling mee in de media, waarbij men, wordt gezegd, dan “op de kaart staat”, wat dat ook moge zijn. Gemeenten geven veel geld uit om hun voetbalbewonderaars stil te houden, anders breekt de pleuris uit met alle gevolgen van dien. Van weiger burgemeesters, weigercolleges wordt immers nooit iets vernomen, het eigen hachje is heilig. Je zou zo maar een steen door de ruit kunnen krijgen, of nog erger ontvoerd kunnen worden. Losgeld zou dan gebruikt kunnen worden om de club uit de misère te helpen. Supporters met bivakmutsen gaan dan in optocht de straat op met de leuze “Bestuur rot op, de club is van ons” en dergelijke verwerpelijke zinloze kreten. De oproer kraait dan en de media vliegt er op als een bok op de haverkist. Sensatie is troef dan, want het leven is toch al zo saai. En dit alles onder het mom van dat “men”  zich niet meer laat piepelen en “men” mondiger is geworden. Vrij vertaald heet dat “inspraak” of democratie, of nog mooier ”het poldermodel”. Natuurlijk, de club is hun vermaak, maar als dat alles is dan vraag ik me toch af of “men” niet te eenzijdig in het leven staat. Jammer van al dit gedoe, want het is toch nog eigenlijk gewoon een spelletje dat helaas boven alles verheven is. De betaalde voetballer van tegenwoordig kan zich in de tijd dat zijn carrière duurt “binnen”spelen. Dan heb je geluk, want voor velen is deze miljonairs gedachte niet toevertrouwd. Ik doel dan, bijvoorbeeld,  op de vele Afrikaanse jongetjes die door louche makelaars naar Europa worden gelokt maar “mislukken” en nu “doelloos”(mooie woordspeling) rondzwerven zonder toekomst. Het zou verboden moeten worden door de FIFA. Maar ach ook bij de heer Blatter is het alleen maar te doen om zijn eigen ik. Het is genoegzaam bekend dat hij, door geld te spenderen aan onbekende voetballanden, zijn verkiezing als voorzitter kon en kan handhaven. En dat in deze tijd waarin Europa en de wereld  financieel op springen staat, schande. Verloedering dus in alle maten van het eens zo edele  vadertje voetbalspel. Je zou bijna kunnen zeggen “Vroeger was alles beter”. Hans Meesters

Bron: B-side Rats, Hans Meesters