Overal waar we komen

BSRetro: 2009, een zomer-NAC-droom (XII)

Castor

Het is nu bijna ondenkbaar, maar exact tien jaar geleden maakte NAC de mooiste zomer in haar recente geschiedenis door, met play-offs, Europees voetbal, een heerlijke selectie en tal van mooie dromen over een stabiele toekomst in de subtop. Daarom blikken we terug op een geweldige tijd, die in alles een negatief was van het plaatje van nu, maar tegelijkertijd óók typisch NAC bleek. Vandaag het laatste deel, een epiloog over snooze-knoppen, zinkende schepen en Joey Suk.

Het is niet mijn bedoeling om hier Gerard Cox uit te gaan hangen, maar de NAC-zomer loopt bijna ten einde. De zomerzon, die tegen Feyenoord doorbrak, tegen Groningen begon te stralen, en die liefst vier Europese winstpartijen het Bredase hart verwarmde, is na Villarreal-thuis al zachtjes richting zee aan het buigen (het sportieve wolkje voor de zon van Villarreal-uit negeren we maar even). Met het einde aan het Europese avontuur klinkt al bijna de wekker die een einde maakt aan de midzomer-NAC-droom: op zondag 30 augustus speelt NAC een laatste zomerse thuiswedstrijd, want na deze laatste échte vakantiedag van 2009 staan de maand september, het werk, het collegejaar, de pepernotenverkoop, en alle andere herfstige verplichtingen op punt van beginnen.

Oorlogssterkte

Eén van die verplichtingen is het draaien van een goed Eredivisieseizoen, daar is NAC vrij aardig aan begonnen, met zeven punten uit vier wedstrijden. De ambitie is, als elk jaar, maar zeker nu, wéér Europees voetbal, en de basis daarvoor moet worden gelegd in wedstrijden zoals deze, tegen bekerwinnaar sc Heerenveen, een ploeg die bovendien op donderdagavond wél de groepsfase Europa League heeft bereikt, door PAOK Saloniki van zich af te schudden.

Heerenveen is een concurrent, een club die qua stabiliteit, qua stadion, qua aantallen bezoekers, qua organisatie, qua resultaten en qua selectie al ruim tien jaar het ambitieniveau belichaamt voor de Bredase diepe-dalen-hoge-pieken-vereniging. Een ploeg waar NAC het vaak lastig mee heeft, bovendien, maar de Bredase ploeg laat zien niet in de war te zijn geraakt van de doordeweekse oorwassing, want het komt vanmiddag geen moment in de problemen.

Geholpen door een totaal andere opstelling trouwens, want in vergelijking met donderdag verschijnt NAC wél op oorlogssterkte ten tonele. Dit keer speelt het zonder Hofstede en Snoyl, maar mét Penders, mét Lurling, en mét Amoah, vaste krachten die er in Spanje niet (of niet vanaf het begin) bij waren. De geelzwarte ploeg treft bovendien een Friese tegenstander die lekker meewerkt: goals van Kwakman en Amoah, kort na de rust en kort na elkaar, zorgen ervoor dat NAC comfortabel een wedstrijd tussen gelijkwaardige subtoppers wint, tussen twee Europa League-deelnemers, als vrolijke afsluiting van twee maanden vol winstpartijen en snoepreisjes.

Het moet de opmaat zijn naar een nieuw seizoen vol verwachting en spanning, stunts tegen toppers en regelmatige overwinningen tegen de kleintjes. Een rits nieuwe Europese potjes is, met dit team, met deze trainer, met deze organisatie, een kwestie van maanden. Met de winst op Heerenveen onderstreept NAC haar nieuwe status als stabiele subtopper, en het drukt met deze 2-0 nog snel even op de snooze-knop: de midzomer-NAChtdroom loopt over in een dromerige nazomer, het team staat, het voetbal is goed, de shirts zijn mooi, het vertrouwen groot en de hoop realistisch. En van mij mag het altijd zo blijven.

Maar ja. Zo blijft het niet.

TRRRRRRRRRRINNNNGGGG!

Een interlandweek tussen de twee speelrondes geeft nog een beetje respijt, maar de wekker gaat oorverdovend hard af, als Ajax op 13 september met 6-0 over NAC heenwalst, na een 4-0 ruststand (klikken op eigen risico). Ik zie de wedstrijd vanaf een thuisvak, ergens in een hoek op de tweede ring: ik ga met hoop op misschien wel een punt richting Arena, maar NAC speelt onherkenbaar slap, en ondanks het feit dat alle vaste basisspelers fit en beschikbaar zijn wordt het de dikste nederlaag in Amsterdam sinds 1984. Het is de eerste van vier opeenvolgende verliesbeurten, met verdere uitglijders tegen Roda, Feyenoord en AZ, ploegen van wisselend allooi waar een NAC in goeden doen zeker een punt of vijf, zes had kunnen halen. De herfst is voor het elftal van Robert Maaskant definitief ingezet.

Natuurlijk, NAC speelt nog een paar toffe wedstrijden in 2009/10. Drie confrontaties met de buurman uit Zero-one-three leveren zes punten en een volgende ronde beker op, waarbij de thuiswedstrijd, met een 4-0 ruststand, simpelweg geweldig is. PSV wordt met 2-1 verslagen, Ajax thuis op 1-1 gehouden, en Feyenoord in Rotterdam op 0-0. Maar te vaak, zoals tegen Heracles, tegen Groningen, tegen Sparta, of tegen NEC, laat NAC punten liggen, juist in wedstrijden waarin een subtopper met ambities (vaak) wél zou winnen; een pijnlijke thuisnederlaag tegen JL-klant Go Ahead Eagles breekt bovendien de halve-finale-traditie in de beker. Als FC Twente op een druilerige, naargeestige zondag in Breda kampioen wordt, en enge buren Henk Kesler en Joop Munsterman hun huichelende vingers om een Pyrrhus-kampioensschaal krommen, loopt NAC, gastheer en figurant op een regenachtig titelfeest, na 34 wedstrijden met een tiende plek de play-offs mis.

 

8 november 2009, NAC-Willem II 4-0. Een winters zonnetje, een geweldige eerste helft, en een ontketend NAC in de tweede van vijf opéénvolgende zeges op de buren. It wasn't all bad. (Beelden met dank aan NAC TV) 

Het échte verhaal

Het zal de laatste keer zijn dat NAC zelfs maar aan Europees voetbal kan dénken. Dertiende in 2011, dertiende in 2012, dertiende in 2013, vijftiende in 2014. De selectie vergrijst en verschraalt elk jaar een beetje verder, het voetbal wordt elk jaar ietsje slechter, de ambities worden elk jaar een stukje bescheidener, en het cijfermatige ontlopen van de nacompetitie gebeurt steeds iets later. Een neerwaartse trend die haar definitieve beslag krijgt met de degradatie van 2015, als Robert Maaskant ‘zijn’ club niet kan redden, en Jelle ten Rouwelaar de enige overlevende is van de wonderploeg van zes jaar eerder, te midden van has-beens, huurlingen, clubhoppers en godbetert Joey Suk.

Dit is niet het moment (en ik ben niet de schrijver) om schuldigen aan te wijzen, of te reconstrueren wie waar en wanneer precies waarvoor verantwoordelijk was: de geschiedenis van NAC in de tien jaar ná Villarreal-NAC is een te grote warboel van dwarsverbanden, conflicterende belangen, botsende bestuurders en gebrouilleerde sponsoren om daar in een nostalgieverhaaltje als dit definitieve uitspraken over te doen. Ik heb het gevoel dat de huidige sportieve, financiële, en bestuurlijke situatie, en de structuur van de organisatie, van eigenaarschap en beslisbevoegdheden binnen NAC in 2019 een direct verband hebben met de risico’s die tot en met 2009 genomen zijn. Maar dat gevoel is precies dat: een gevoel. Ik kan niets hard maken, ik ken te weinig feiten, ik ben te slecht ingevoerd in colonnes vier, vijf, zes en zeven, en voor zover er al een waarheid is, zal die waarheid verschillen per moment én per betrokkene.

Maar degene die wél onbevooroordeeld en betrouwbaar kan vertellen welke rol Theo Mommers, Willem van der Hoeven, Willem Reijn, Bas van Bavel, Earnie Stewart, Jan Hoppen, Bernard Ouwerkerk, de RvT, de RvC, de bestuursraad, Red NAC, Ed Busselaar, Jeffrey van As, Janus Oomen, Graeme Rutjes, Stefaan Eskes, de Disney Experience, Robert Maaskant, het Stadionkwartier-plan, Hans Smulders, Justin Goetzee, Nicole Edelenbosch, Manchester City, de Grote Drie, Tim Gilissen, Pierre van Hooijdonk én Robert Mühren hebben gespeeld, staat het natuurlijk vrij dat te doen.

Vette jaren

Wat ik wél weet is dat het, hoe je het ook wendt of keert, een geschiedenis is van te weinig geld en teveel slechte beslissingen. Als Leonardo naar NAC terugkeert, aan het eind van de zomerse transferperiode in 2009, vind ik dat een verrassende maar uitstekende zet. Nog niet te oud, eerder succesvol gebleken, gebrand op een terugkeer naar de top na een wisselvallige periode bij Ajax. Soms onbetrouwbaar, maar soms geniaal, soms problematisch in de groep maar soms onhoudbaar voor verdedigers.

Maar waar ik, net als destijds met de transfer van Robbert Schilder, niet bij stil sta: dit soort jongens komen niet alléén voor het sportieve plaatje en de volle tribunes naar Breda. Spelers die bij een topclub hebben gezeten zitten vaak op een salarisniveau waar veel clubs niet aan kunnen voldoen. Dat geldt voor Schilder en Leonardo, die voor weinig geld, of zelfs transfervrij, overstappen van Ajax naar NAC, dat geldt in een breder perspectief ook voor Amoah (Borussia Dortmund), Mtiliga (Feyenoord), Van der Leegte (Wolfsburg, PSV), Reuser (die de vette tijden bij Vitesse en Ipswich heeft meegemaakt), en later misschien ook wel voor Kees Luijckx, die in de Scheringatijd bij AZ zat.

Er wordt met veel van die dure spelers gegokt op snel sportief succes (wat in 2009 aardig lukt). Maar in het geval van de jongere aankopen rekent onze club op een rits flinke doorverkoopsommen, een rits die vervolgens (verrassing!) uitblijft. Leonardo vertrekt in 2011 door de achterdeur naar Red Bull Salzburg, met een door NAC vooral ter besparing verscheurd contract, en levert geen cent op. Robbert Schilder vertrekt voor iets meer dan anderhalf miljoen naar Twente, een aardig bedrag waar je evenwel geen vervanger mee koopt, en evenmin structureel stappen kunt maken. Matthew Amoah wordt in 2011 aan Mersin Idman Yurdu verkocht voor nog geen half miljoen, maar op een groot deel van dat geld wacht NAC (voor zover ik weet) nog steeds. Het is niet het hele verhaal, maar het is wel symptomatisch voor de financiële, en daarmee sportieve, neergang van de ploeg van toffe jongens: dat Robert Maaskant in 2010 met de noorderzon naar Wisla Krakau vertrekt kan later worden uitgelegd als de vlucht van een trainer die, als hij heeft gezien wat er is overgebleven aan geld en ambitie in Breda, het zinkende schip verlaat.

All Stars

In de zomer van 2016, aan het begin van een tweede seizoen in de Eerste Divisie, met wéér een haast volledig nieuwe selectie voor NAC, neemt Anthony Lurling afscheid van het betaalde voetbal. De Bosschenaar, die zich tot fan favourite promoveerde na de wedstrijden tegen Feyenoord in 2009, en zich sportief onsterfelijk maakte tijdens de 5-3 tegen Roda, speelt een afscheidswedstrijd in het Rat Verlegh-stadion. Een paar duizend man zien twee all-star-selecties, één van Den Bosch, en één van ons goeie ouwe NAC het tegen elkaar opnemen.

De hoofdrol is natuurlijk voor de mannen in het geelzwart, met Lurling als middelpunt van de festiviteiten. Maar ook Rob Penders doet mee, net als good old Arne Slot, waar Lurling in 2004/04 nog even mee heeft gespeeld. Jelle ten Rouwelaar is nog maar net gestopt maar staat vandaag op doel. Tommie van der Leegte laat met een paar aannames en passes flitsen zien van het pure talent, dat niet is uitgewist door een paar voetballoze jaren. Matthew Amoah doet mee. Joonas Kolkka is ingevlogen uit regio ZeroTreize, Edwin de Graaf uit Den Haag. Csaba Féhèr doet mee. Kees Luijckx laat zich geen avond Cordial ontzeggen, en Patrick Zwaanswijk zou er ongetwijfeld bijgeweest zijn als hij niet in Australië woonde.

Die avond overvalt de weemoed me, de nostalgie doet me zuchten. Als je die namen ineens weer voorbij ziet draven, besef ik ineens weer hoe leuk het toen eigenlijk was om naar NAC te gaan. In 2009 was ik vooral fanatieker, optimistischer dan nu, leefde ik veel meer dan nu mee met mijn jongens. In 2016, als NAC aan de vooravond staat van een lang seizoen eerste divisie (net als nu, in 2019), na een hele hoop ergernis en chagrijn om het jaar ervoor (net als nu, in 2019), valt me ineens pas op met hoeveel plezier ik naar NAC ging in die Brandts- en Maaskantjaren.

 

2 september 2016, de afscheidswedstrijd van Anthony Lurling. Een weerzien met allemaal oude gezichten uit de periode 2006-2010, én Theo Lucius, trouwens.

Zegeningen en vloeken

Aan die avond moet ik denken als ik wat later een paar jongere supporters spreek, mannen van negentien of twintig. Dan besef ik dat ik een ouwe zak aan het worden ben, maar meer nog vraag ik me af wie er als NAC-supporter eigenlijk beter af is: zij of ik. Die jonge gasten, met een seizoenkaart vanaf pakweg 2011, kennen NAC eigenlijk niet anders dan een club in de problemen, in jaarlijkse degradatienood of in stotterende promotierace, met een dertiende plek in de Eredivisie als beste prestatie. Als dat je referentiekader is, valt eigenlijk niets echt tegen, want slechte resultaten, slecht voetbal en spelers als Brandon Barker, Rai Vloet, en Gervane Kastaneer zijn eerder de norm, en Eerste Divisie-voetbal is het nieuwe normaal.

Toen ik zelf begin twintig was speelde NAC drie halve finales in de beker, speelde het elk jaar (bijna) in het linkerrijtje, haalde en won het play-offs, wervelde het bij vlagen in Europa, won het vijf keer op een rij van Willem II, won het uit en thuis van Ajax en Feyenoord, won het vier jaar op rij thuis tegen PSV. De periode 2006-2010 was een logische voortzetting van de periode 2000-2004, de slechte seizoenen de uitzondering op de regel dat de ploeg van toffe jongens eerder voor plaats vijf dan vijftien speelt. 

Ik kan niet ontkomen aan het gevoel dat ik, met mijn idee van wat NAC hoort te zijn, gezegend maar ook vervloekt ben. Dat een NAC in het linkerrijtje van de Eredivisie de uitzondering is, en nooit de norm had moeten zijn terwijl het dat tien jaar terug weldegelijk was. Dat goed voetbal, mooie voetballers en regelmatige zeges op het hoogste niveau in de geelzwarte geschiedenis een statistische zeldzaamheid zijn sinds de jaren ’60, maar dat ik juist daaraan gewend raakte toen het al bijna voorbij was. Ik weet, dankzij die vier succesvolle jaren rond 2009, wat NAC kán zijn, en daardoor voelt het alsof de tien jaar ná 2009 een tijdelijke dip zijn, in plaats van de koude werkelijkheid, alsof dit niet NAC ís.

Medeplichtig

Ik kan niet ontkomen aan het vermoeiende besef dat bij NAC iets goeds nooit normaal is, en iets normaals nooit goed is. Dat achter elke façade van stabiliteit een gammel financieel geraamte schuilgaat, en dat die façade voor ons, de buitenwacht, slechts lichtjes lijkt af te bladderen als het gammele geraamte allang is begonnen in te storten. En ik kan al helemaal niet ontkomen aan het knagende gevoel dat de tien magere jaren ná de Europa League-campagne het gevolg zijn van de bizarre financiële wantoestanden uit die periode, en de idiote risico’s die destijds acceptabel leken, maar naderhand rampzalig uitpakten. De ellende van de degradaties, het wrange lot van seizoenkaartenrecords in de Eerste Divisie, het chagrijn van gemiste promotie en twee degradaties, en een in voetballende erremoei opgroeiende generatie fans, dat alles was er misschien wel nooit geweest als de club niet op zo’n grote, waarschuwingen negerende, door blinde ambities gedreven voet had geleefd in 2009. En ik heb, als onwetende fan, lekker mee willen feesten, ik heb net zo blind genoten, net zo klakkeloos de prestaties voor normaal aangenomen, en net zo in ontkenning van de historische, financiële context geproost op de vervolmaking van wat NAC volgens mij kón en moest zijn; ik voel me er, met terugwerkende kracht, bijna zélf schuldig over.

Maar mijn god, wat mis ik die tijd.

Vorig bericht
Ex-NAC: Kenny tekent bij Aalesunds FK 10 reacties
Volgend bericht
Ex-NAC: Noppert naar FC Dordrecht 22 reacties
Terug naar overzicht
17 Reacties
11    
Gampel

en nu heel gauw bundelen en als boekje uitbrengen (liefst met een mooie harde kaft)! Ik ga alvast in de rij staan bij boekwinkel.

1    
The Cosmic Gate

Vroeger.........

11    
Gampel

en nu heel gauw bundelen en als boekje uitbrengen (liefst met een mooie harde kaft)! Ik ga alvast in de rij staan bij boekwinkel.

0    
Ivo

Inderdaad een dubbel gevoel.

Mooie successen, geweldige tijden, het kon niet op. Tegelijkertijd werd er een bom gelegd onder de toekomst van NAC. Daar hebben we vandaag de dag nog last van.
Om de gaten te dichten is er geld geleend, die schulden zijn nooit meer zijn afgelost.

-6    
Harry

Zou Eisinga al een smoes bedacht hebben waar die 50.000 voor de jeugd vanuit de seizoenkaarten aan besteed gaat worden?

Iedereen weet intussen wel dat het een marketing truc is geweest en dat de extra inkomsten op de grote hoop zijn gekomen en er niets extra naar de jeugd gaat. Directeuren bij NAC zijn en blijven leugenaars die steeds over de rug van supporters de boel belazeren

8    
Judge M.

Hulde voor deze serie Castor! Zeer herkenbaar en ik ga met Gamppel mre naar de boekhandel zodra hij beschikbaar is!

Ik heb sinds ik naar NAC ga (begin 1991) inmiddels 3 promoties en even zoveel degradaties en hier en daar een verdwaalde Europese wedstrijd waarbij ik tot de dag van vandaag spijt als haren op mijn hoofd heb dat ik er in Newcastle niet bij was. Ironisch genoeg omdat ik toen waarschijnlijk wel deed was juist was: geen geld uitgeven wat ik op dat moment niet had.. Maar toch knaagt het..

Mijn echte NAC gevoel dateert vooral van de periode 1992-1996, de laatste jaren aan de Beatrixstraat zeg maar. Een avondje NAC waar niks te halen viel, veel regionale spelers waar door de juiste trainer (Spelbos!) een prima team van te smeden is. Volgens mij is met de verhuizing naar het nieuwe stadion al een deel van herval ingezet want de degradatie in 1999 was ook grotendeels toe te schrijven aan al afgerangeerde spelers zoals Roy, Zwijnenberg en Bosz waar geen pit meer in zat. Toen had men moeten leren van de fouten..

En inmiddels is het 2019 en woon ik al 14 jaar niet meer in de regio Breda en juist nu besef hoe verdomd veel ik van onze club houd! Elke twee weken pak ik de trein naar Breda voor vaak godsberoerd voetbal maar het voelt altijd nog beter dan de constante verwachtingsdruk en waardeloze sfeer die ik bij PSV zie. Inmiddels snappen mijn vrienden hier ook waarom mijn club zo belangrijk voor me is, soms zelfs met een vleugje jaloezie..

Ik hoop dat het tij nog gekeerd kan worden. Sowieso zal NAC nooit verloren gaan! Europees voetbal of niet..

1    
Francis Bacon

wow. wat een mooi verhaal. kan niet anders zeggen. en zoveel voer voor gedachten!

het zou goed zijn als we eens wat meer vanuit de helikopter naar het verleden keken en proberen daarvan te leren richting de toekomst.

de wereld van de voetballerij is er nu eenmaal een waarin doorgaans de eerstvolgende wedstrijd de tijdhorizon is. terwijl we om ons heen ook de voorbeelden zien waar je kunt komen als je erin slaagt om wel een decennium lang goed en verstandig je koers te houden. de basis ligt er tenslotte!

0    
since1912

Wat een contrast met 10 jaar geleden zeg... Ach, inderdaad iets met vette jaren en magere jaren.

2    
van Flieger

Redelijk schandalig van scribent om PvH in het zelfde rijtje als Basje van Bavel neer te zetten. PvH zat 4 jaar geleden nog in het driemanschap dat een bod op de aandelen en de club deed met bedragen die flink hoger lagen dan wat bijvoorbeeld een Hart voor NAC onlangs offereerde. Basje van Bavel heeft NAC failliet laten gaan omdat hij geen idee had waar hij mee bezig was. Arrogant en ijdel, een schande voor het Gymnasium. Erg veel last van het small man syndrom.
De waarde van de huidige aandelen NAC is tegen de nul aan. Wat dat betreft had HvN groot gelijk niet de aandeelhouders met hun 5 jaar wanbeleid te willen vergolden maar het geld in de aktiviteiten van de club te steken. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden, maar de huidige kliek van drie houdt de hele ontwikkeling van ons NAC tegen.

En Mommers, hou op zeg, die kon er ook niks van, maar dat heeft niets met de huidige malaise te maken.

3    
Buurman

Schitterend verhaal. Natuurlijk heeft NAC ook pech gehad. Als Oltmans tien miljoen had aangepakt voor Babos had hij als een held afscheid genomen. En als Mommers in de winterstop de acht miljoen had gevangen voor Leonardo had de CR nog jaaaren gezellige gesprekken met hem kunnen voeren. Maar Leo raakte geblesseerd. Mijn NAC is het NAC dat de beker won en daarvoor. Ook periode Maaskant sr. in aanvang schitterend. En uiteraard periode Spelbos deel 1 onvergetelijk. Dat het financieel / boekhoudkundig amateuristisch was en is zit in de cultuur van de club. Verder moet je dealen met het feit dat het voetbal is veranderd. Bij alle clubs kijkt men naar een vreemdelingen legioen en draait het allemaal om geld. Dat gaat nooit meer veranderen. Waar ik het meest van gruw is dat wij het rondborstig volkse zijn kwijt gespeeld. Waar dat aan ligt ?

7    
van Flieger

Van Flieg was vanuit Geneve via Frankfurt naar Warschau gevlogen. Polonia-uit, het Excelsior van Polen. Krakkemikkig stadion en een hoofdtribune met half vergane stoelen en banken. Het uitvak, links van de hoofdtribune (rechts gezien vanaf het veld) zat behoorlijk goed vol. We hadden toen nog een elftal met een paar echt goede spelers zoals Lurling. Eigenlijk is dat een traditie bij NAC om altijd wel 2 echt goede spelers in het elftal te hebben (Toto Cornelissen, TL, PvH, Lurling, Martien V, Addy Brouwers, Josip Mohorovic, etc). Met die traditie is onder de huidige eigenaren definitief gebroken. Eenheidsworsten, broodvoetballers en lieden met een waardeloze mentaliteit werden aangetrokken. Dat moet stoppen, de afbraak van ons NAC is nog steeds aan de gang.

5    
Buurman

Inderdaad goeie zaak Flieger dat HvN koos voor activiteiten i.p.v. ondersteunen beleid. Echter ging HvN in aanvang voor supportersparticipathie en dat wordt nu gedaan door de werkgroep coöperatie. Dus weer verschillende groepen. Vorig seizoen was er een gesprek tussen de supportersvertegenwoordiging en de aandeelhouders. We waren toen niet blij. De supportersvertegenwoordiging bestond uit wel 6 verschillende groepen. Het resultaat was ...... driekwart A4 met open deuren. Volgend mij heeft van Aalst heel hard boe geroepen toen hij binnen kwam en zijn al die groepen bang geworden. Dus een oorzaak dat we niet meer rondborstig volks zijn komt door dat er geen eenheid meer is. Althans dat denk ik.

5    
van Flieger

Buurman - er is wel meer aan de hand dan dat. Iedereen die met van Aalst uiteindelijk in kleine kring heeft gezeten verdwijnt vervolgens van het beeldscherm. En allemaal berichten ze hetzelfde: een enorm egomannetje met een agressief aureool vooral zodra het om geld gaat. Dan klinkt opeens die rauwe rotterdamse toon.

Van Flieg heeft zelden lieden gezien die zo op hun eigen strepen staan als de 3 bezitters.

3    
Van "taajlaand

Genoten van je verhalen man.

Geweldig opgeschreven, met vele voor mij ook herkenbare situaties.
Ik ga mee in de reacties van Gampel en Judge M, en daaruit blijkt dat ik ook al een beetje uit de oudheid kom....lees nog steeds graag op paier.
Maar je verhalen werden wél een stuk krachtiger en met emoties gevuld, middels je hystorische beelden met kippenvel momenten.
Waarvoor dank!

"Mijn NAC", was en is nog steeds het gepromoveerde NAC in de jaren "93, "94 en "95, waarbij bijna het gehele team nog 'Nederlands' was en regionale toppers, aangevuld met een enkele noeste 'arbeiders' vanuit het buitenland die maar wát TROTS waren om voor NAC te voetballen.
Maar toen kwam het Bosmanarrest, waarbij de 'macht' bij spelers en makelaars kwam liggen, en de broodvoetballer zich meer en meer ontwilkkelde op financiëel gebied.
Verhuizing naar het nieuwe stadion was even wennen, maar gelukkig werden daar ook mooie resultaten behaald, konden we naar onvergetelijke speulers kijken, (Babos en vooral Alfred Schreuder, maar ook Penders, Zwaanswijk, Feher en Slot, waarbij ik er nog wel enkele op kan noemen, die gelukkig getraind werden door Ernie Brandts!!!!) de sfeer vaak ook kaai goed was, én we de mooie Europeese wedstrijden haalden, om de twee spannende en één ongelukkige verloren halleve finale beker ook bereikten....
Ook ik rijd daar al dik 26 jaar 140 k.m. voor op en neer naar Breda.

Lang geleden alweer.....en ja, ook ik mis deze tijden wel eens.

Maar net als iedereen op deze site, en met mij in het stadion, zal ook NAC bij mij nooit verloren gaan.
Hoe kut het ook (te) vaak is bij ons!




1    
Jan Bril

Hopelijk gaan we dergelijke tijden in de toekomst weer beleven. Maar dan zal er qua aandeelhouders, bestuur/directie eerst heel veel moeten veranderen. Met de hedendaagse machthebbers zijn we tot een lange reeks van magere jaren veroordeeld en is er geen ruimte voor terugkeer van de typische NAC cultuur.

0    
NAC4Ever

Heb de hele serie gelezen. Erg mooi gedaan! Hopelijk krijgen we snel nog zo'n zomer!

0    
Scheppioni

Mooi man Castor ! Bedankt voor het wegmijmeren, zo eigenlijk ook nog van begin jaren '90 ! Ook zo'n never forget tijdperk !!

0    
[email protected]©

Natuurlijk maakte NAC toen verkeerde keuzes, maar men had wel ambitie, de club wilde groeien. Die ambitie mis ik nu volledig. Waarom durft niemand meer te roepen dat het stadion groter moet, dat een club met 20.000 man op de tribunes in het linkerrijtje hoort te spelen? Zijn we zo bang dat het weer mis gaat? Of ligt het gewoon aan de huidige bestuurders en directie die alleen nog maar van dag tot dag leven?

Laad alle berichten na dit bericht in
Nee
Ja